ماستر محمدامیرمحمدی ابلاغ

اهمیت روزه برای انسان:

فطرت مقتضی است که عقل انسان همیشه بر نفس غالب باشد، مگر گاهی نفس انسان بنابر بشریت بر عقل غلبه می کند. بناً دین مقدس اسلام بخاطری تهذیب وتزکیه نفس اصول ومقررات روزه داری را تعین فرموده تا طبق آن تزکیه و پاکی نفس صورت گرفته انسان را به محل انسانیت برساند:

1. به اساس روزه عقل انسان بر نفس کاملاً غالب ومسلط می گردد.
2. روزه سبب ایجاد خوف الهی وتقوی در بدن انسان است، چنانچه خداوند جل جلاله دستور میدهد: «لعلکم تتقون» تا پرهیزگارشوید.
3. روزه گرفتفن انسان را به عجز و بیچاره گی خود وعظمت وبزرگی ذات اقدس خداوند جل جلاله متوجه می سازد.
4. روزه داری چشم بصیرت انسان را روشن می نمایند.
5. قوت دور اندیشی وتفکر ترقی می کند.
6. حقایق اشیاء را کشف ودرک خواهد نمود.
7. از حیوانیت وبهمیت دور می گردد.
8. قرب ملائکه خداوندجل جلاله برایش حاصل می شود.
9. فرصت شکر گذاری نعمت های خداوند جل جلاله میسر میشود.
10. جذبه خدمت ومساعدت در دل انسان ظهور می کند.

واقعاً یک حقیقت تجربوی بوده زیرا کسیکه گرسنگی وتشنگی را حس نکرده باشد از حال گرسنه وتشنه چگونه خبر خواهد گردید وشکر نعمت های خداوند جل جلاله را چساان اداء خواهد نمود، گرچه بر زبان شکر خداوند جل جلاله را بجا آورد مگر تا وقتیکه اثر گرسنگی وتشنگی را در معده واثر ضعف وکم قوتی را در رگها واستخوانهای خود احساس نکرده باشد،‌کام حقه بنده شکر گذار خداوند جل جلاله شده نمی تواند زیرا قدرت وعزت یک چیز مألوف ومحبوب وقتی زیاد می شود که برای مدتی غایب وجدا گردد.

1. روزه داری سبب صحت روح وجسم بوده، زیرا کم کردن خوردن ونوشیدن را اطباء برای صحت جسم وصوفیه کرام برای تزکیه قلب مفید دانسته اند.
2. روزه داری برای انسان مومن یک غذای روحانی بوده که در سرای آخرت عوض غذا از آن کار گرفته میشود.

کسیکه این غذا را با خود نداشته باشد، درین جهان هم گرسنه وتشنه بوده ودر آن جهان هم دچار گرسنگی وتشنگی روحانی خواهد گردید واقعًا چیز های که از خزانه های رحمت خداوند جل جلاله درین جهان داده میشوند وانسان طبق امر خداوند جل جلاله از آن استفاده ننماید، عوضش را به شکل بسیار بهتر در آن جهان خواهد یافت.

1. روزه داری یکی از نشانه های بزرگ محبت ودوستی با الله جل جلاله بوده به طوریکه یک نفر در محبت کسی دیگر خورد ونوش وخواب وحتی تعلق با مکوحه اش را قطعط نماید روزه دار هم به تعمیل حکم الهی ومحبت با پرودگارش چنین حالت را اظهارمیکند. وهمین سبب است که روزه جز برای حصول رضای خداوندجل جلاله برای دیگران جایز نیست.

علت فرضیت روزه مبارک رمضان:

چون رمضان المبارک ماه پر فیض و برکت بوده که از اثر نزول کلام الهی یعنی قرآنکریم بوی پویسته گردیده، ارشاد خداوندیست که خداوند جل جلاله در کلام پاکش فرموده است:‌(شَهرُرَمَضَانَ اُلَۤذِیَ أُنزِلَ فِیهِ اُلقُراُءَانُ). چون این ماه مبارک و پرفیض بوده بناَ غرض اساسی روزه داری که حصول تقوی وتزکیه باطن است و جلمه (لَعَلَکُم تَتَۤقُون) به آن صراحت دارد به طریقه مکمل در صورتیکه اهتمام ورعایت به حقوق آن کرده شود حاصل می گردد.

سبب نبودن روزه در شب:

چون به شکل طبعی از طرف شبب لذت ها به شهوات ترک می گردند واکثریت قاطع در خواب می باشند، بناءً عادت از عبادت فرق وتمیز نمی گردید ومقتضای خداوندجل جلاله این است تا عادت ها از عبادتها فرق به سزای داشته باشند، لهذا شب را برای تلاوت، تهجد ومناجات وروزه را در روز مقرر فرمودند.

حکمت فرضیت روزه در سال یک مرتبه:

چون روزه داری دایمی با مشاغل وروزگار حیاتی ممکن وسازگار نبود واهتمام درست ورععایت حقوق آن کاری بود بسی مشکل وبلند تر از طاقت انسان، لهذا خداوندجل جلاله روی مهربانی بر بنده گانش یک وقت را در تمام سال معین فرموده وانسان را به روزه داری آن مکلف نمودند، تا خطاهای حیاتی خود را در آن اصلاح نموده وکمی وکاستی عبادتش در آن تکمیل گردد.

هدف تسلسل روزه داری:

ضروری بود که برای روزه داری یک معیار واندازه مقرر گردد تا درآن معیار ومیعار افراط وتفریط هیچ راهی نداشته باشد، غرض تنظیم درست امور متذکره خالق کائنات مرحمت فرمودبنده گان مومنش را یک ماه مسلسل هر روز به ترک خوردن، نوشیدن وجماع امر نمود. یک حصه روز را به روزه داری تعین نفر مودند، زیرا مساوی به این بود که یک وقت نان کمی نا وقت تر خورده شود لهذا مفید تربیه سالم نمی گردید وشب به روزه داری مقرر نگردید، بخاطر اینکه هیچ نوع مقصد از آن ببار نمی آمد، ویک هفته دو هفته روزه داری نیز چندان اثر نداشته ووقت کافی برای تربیه نفسی شمرده نمی شود.

ومدت دوماه یا اضافه تر از آن تحت حکم روزه داری قرار نگرفت به علت اینکه مدت مذکور باعث ضعف بدن گردیده انسان نمی توانست امور محوله حیاتی اش را بوه وجه احسن انجام دهد، لهذا مدت روزه داری هر روزه از صبح صادق الی شام طور مسلسل یک ماه از باره گاه رب العزت، صاحب حکمت وعالم به مصلحت مخلوق توصیه فرموده است.

اعتدال وقت روزه داری:

بخاطر از بین بردن زهر نفسانی ضروربود یک نوع دوای موثر تجویز شود تا نفس انسانی ذریعه آن کنترول گردد، این دواء‌نه چندان کم باشد، که هیچ نوع اثر بر آن مرتب نگردد ونه چندان زیاد باشد که به اتلاف نفس بی انجامد روی همین ملحوظ حکیم برحق جهان یک ماه روزه را در طول سال به حیث دوای موثر مربنده گان مومن را تجویز فرموده تا از سر کشی واتلاف جلوگیری نفس به عمل آید.